bezrobotna pracoholiczka

Witajcie potencjalne Czytelniczki, tudzież Czytelnicy. Mam na imię Magda-Lena, a ściślej rzecz ujmując, Magdalena Anna Maria. Prawda, że dość ładnie? Jestem osobą bezrobotną. Jestem pracoholiczką. Pracoholiczką na postojowym. Dziwne uczucie. Bardzo.
Odkąd pamiętam, oddawałam się pracy doszczętnie... Być może podyktowane było to pewnymi konotacjami osobistymi i uczynieniem z obowiązków pracowniczych idealnego leku, bezpłatnej terapii, a nawet wręcz przeciwnie, terapii odpowiednio finansowo gratyfikowanej. To było tam. Tam oznacza zawodzie, czyli kraj za małą wodą. Gdybym napisała za dużą, każdej/każdemu przyszedłby pewnie na myśl land prezydentowany przez Obamę... Mała woda oznacza zatem coś na mniejszą skalę. Za małą wodą trawa jest zawsze zielona i krowy takie złotobrązowe... Owszem, mam za sobą czas emigracji, słusznie dywagujecie. Mam za sobą czas dobrobytu, a  momentami także samorealizacji. Powrót do Polandii, podyktowany względami bardzo osobistymi, okazał się stokroć trudniejszy, aniżeli prognozowały niezbyt przyjemne sny. Jest mi trudno ogarnąć zupełnie nową rzeczywistość i mam tu na myśli wiele aspektów życia... Począwszy od mentalności naszego narodu, poprzez jakże trudny rynek pracy, a skończywszy na często jeszcze spotykanej niewierze polskich kobiet w same siebie. Dlatego powstaje ten blog. Nie by utyskiwać nad losem, który póki co nie jest tak łaskawy, jak mógłby serdecznie być, ale by mówić Wam i rozmawiać z Wami Polkami na tematy nas dotyczące..., a także by budzić drzemiące w nas pokłady piękna, mądrości, dobroci, czułości, sexapilu i zaradności. Tak, takie właśnie jesteśmy, czasem tylko za długo trwa sezon na klasyczną szarość. Więcej koloru, więcej tęczy, więcej odwagi nam. Z pozdrowieniami... M.
PS. W załączniku mój ulubiony przedstawiciel złotobrązowych, walisjkich czterokopytnych ;)